Metody pracy

Zajęcia w Przedszkolu prowadzone są w oparciu o Roczny plan pracy wychowawczo-dydaktycznej i opiekuńczej, który nauczyciel opracowuje w oparciu o Podstawę programową wychowania przedszkolnego oraz programów własnych nauczycieli.

Zajęcia w Gliwickim Ośrodku Rewalidacyjno – Wychowawczym dla Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej (GORW) prowadzone są w oparciu o podstawę programową wychowania przedszkolnego oraz stosowania zajęć rewalidacyjno – wychowawczych dla dzieci upośledzonych w stopniu głębokim.

Ponadto w  codziennej pracy wykorzystywane są  znane i nowatorskie  metody pracy dostosowywane do  możliwości i potrzeb konkretnego dziecka:

Metoda Ośrodków Pracy

Metoda ośrodków pracy to całościowe nauczanie łączące działania dydaktyczne
i rewalidacyjne. Nauczyciel wychodzi z jednego zagadnienia, stanowiącego centrum, wokół którego grupuje się inne, bezpośrednio z nim wiążące się problemy. Dzienne ośrodki składają się na ośrodki tygodniowe. Realizacja metody polega na zaplanowaniu na miesiąc ośrodków pracy, czyli tematów tygodniowych, które rozbijają się z kolei na dzienne. Tematy ujęte w dziennym ośrodku pracy uwzględniają następujące etapy:
1. zajęcia wstępne
2. praca poznawcza – obserwacja, kojarzenie;
3. ekspresja;
4. zajęcia końcowe

Literatura:
Grzegorzewska M. (1964). Pedagogika specjalna. PIPS Warszawa.

„Poranny krąg” J. Kielina
– czyli stymulacja sensoryczna wg pór roku

Podstawą tworzenia zajęć „Porannego kręgu” jest świat przyrody będący źródłem symboli podstawowych takich jak: żywioły, smaki, zapachy, barwy, wrażenia dotykowe oraz termiczne. Głównym celem zajęć jest „spotkanie terapeuty i dziecka oraz dzieci ze sobą nawzajem”. Istotą spotkania jest komunikacja i budowanie relacji między ludźmi.
W proponowanej metodzie pracy z dziećmi głęboko upośledzonymi umysłowo każdej porze roku przypisane są charakterystyczne elementy takie jak: żywioł – barwa – smak – zapach – instrument – głoska. Bardzo istotny wpływ na dzieci upośledzone umysłowo mają barwy.
Każda z nich ma swoiste oddziaływanie. Kolejnym istotnym elementem „Porannego kręgu” są bodźce dotykowe. Dostarcza ich dziecku terapeuta w szczególny sposób podczas masażu dłoni na powitanie. Dzięki głaskaniu, uciskaniu i masowaniu dziecko może odczuwać swoje ręce oraz bliskość drugiej osoby. Do każdej pory roku przypisany jest również konkretny zapach o swoistym działaniu na naszą psychikę. Stosując metodę „Porannego kręgu” musimy pamiętać, że chodzi w niej nie tylko o dostarczanie dziecku dużej liczby różnego rodzaju bodźców, lecz głównie o nawiązanie z nim komunikacji.

Literatura:
Kielin J. (2005). Rozwój daje radość. Terapia dzieci upośledzonych w stopniu głębokim. GWP Gdańsk.

Metoda Ruchu Rozwijającego W. Sherborne

Podstawowe założenia metody to rozwijanie poprzez ruch:

  • świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego,
  • świadomości przestrzeni i działania w niej,
  • umiejętności dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.

Udział w ćwiczeniach metodą Weroniki Sherborne ma na celu stworzyć dziecku okazję do poznania własnego ciała, usprawniania motoryki, poczucia swojej siły i sprawności, a w związku z tym możliwości ruchowych. Ponieważ dzięki temu zaczyna mieć ono zaufanie do siebie, zyskuje też poczucie bezpieczeństwa. Podczas ćwiczeń ruchowych dziecko może poznać przestrzeń, w której się znajduje, przestaje ona być dla niego groźna. Dziecko czuje się w niej bezpiecznie: staje się bardziej aktywne, przejawia większą inicjatywę, może być twórcze. System ćwiczeń w tej metodzie wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi tj. z tzw. baraszkowania.

Literatura:
BogdanowiczM., Kisiel B., Przasnyska M. (1992). Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziecka. WSiP Warszawa.
BogdanowiczM., Kasica A. (2003). Ruch Rozwijający dla wszystkich. Harmonia Gdańsk.

Programy aktywności M. i Ch. Knill’ów

Metoda ta powstała w wyniku trudności, jakie napotykali terapeuci komunikując się z osobami nie nawiązującymi kontaktu z otoczeniem. Autorzy wyodrębnili w niej dwie części: Dotyk i Komunikacja oraz Programy aktywności Świadomość Ciała, Kontakt i Komunikacja. Opracowane programy „pomagają dziecku doświadczyć jego ciało jako jedność i wspomagają rozwój wyobrażenia ciała wtedy, gdy dziecko nie jest zdolne do używania swojego ciała aktywnie”. Najważniejszym elementem tej metody jest wykorzystanie zabawy w połączeniu z muzyką i ruchem. Dziecko uczy się łączyć słyszane dźwięki z konkretnymi czynnościami, jakie ma wykonać co daje nie tylko radość z prawidłowo wykonywanych ćwiczeń, ale zapewnia mu odpowiedni poziom bezpieczeństwa konieczny do nawiązania kontaktu. W efekcie uzyskujemy zwiększoną koncentrację uwagi oraz pamięć, a także usprawniamy koordynację pomiędzy układem nerwowym a mięśniowym. Zajęcia prowadzone metodą Knill’ów mają na celu:

  • poznawanie własnego ciała,
  • pobudzanie do aktywności,
  • kształtowanie relacji społecznych,
  • odczuwanie różnych rodzajów ruchu,
  • kształtowanie koordynacji wzrokowo – ruchowej,
  • naukę pojęć związanych z ciałem i ruchem.

Literatura:
Knill M.,Knill Ch. (1997) Programy aktywności. Świadomość ciała, kontakt i komunikacja. Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno – Pedagogicznej MEN Warszawa.
Knill Ch. (1997). Dotyk i komunikacja. Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno – Pedagogicznej MEN Warszawa.

Stymulacja wielozmysłowa
w Sali Doświadczania Świata

Sala Doświadczania Świata jest to specjalnie wyodrębnione pomieszczenie, wyposażone w różnorodne urządzenia stymulujące rozwój zmysłów. Głównym celem organizowania tego typu sal jest stwarzanie możliwości odbierania nowych bodźców, wzbogacanie doświadczeń oraz miłe spędzanie czasu w atmosferze pełnego relaksu. Sala Doświadczania Świata nawiązuje do prenatalnego środowiska życia człowieka i służy prowadzeniu terapii polisensorycznej. Głównym celem terapii jest doświadczanie świata zmysłami: wzroku, dotyku, słuchu, węchu oraz odprężenie, relaks i wyciszenie.
Walory terapeutyczne Sali Doświadczania Świata to m.in. :

  • relaksacja w warunkach Sali Doświadczania Świata, w której dziecko lepiej odbiera bodźce proste i złożone,
  • nawiązanie relacji emocjonalnych z dzieckiem,
  • zwiększenie wrażliwości na bodźce docierające do systemu nerwowego, między innymi poprzez wyzwalanie odruchu orientacyjno-badawczego,
  • aktywizacja poprawiająca sprawność funkcjonalną mózgu,
  • poprawa orientacji w schemacie własnego ciała oraz w przestrzeni,
  • zwiększenie wrażliwości i bazy doświadczeń,
  • wzmocnienie gotowości do nawiązywania kontaktów,
  • wywołanie zadowolenia i poczucia bezpieczeństwa,
  • pokonywanie lęków.

Literatura:
Hulsegge J., Werheul A. oprac. Smrokowska A. (1993) Snoezelen, nieco inny świat. Kraków.

Alternatywne i wspomagające
metody komunikacji (AAC)

Komunikacja wspomagająca określa sposób, w jaki ludzie przekazują informacje, kiedy nie mogą mówić na tyle wyraźnie aby otoczenie zrozumiało ich komunikat. Wspomagająca komunikacja służy często zachęcaniu i motywowaniu do komunikowania się. Komunikacja alternatywna jest metodą porozumiewania używaną zamiast mowy. AAC nie zatrzymuje procesu uczenia się mowy, a w niektórych przypadkach ułatwia
jej rozwój. W naszej pracy wykorzystujemy:

  • System gestów MAKATON
  • Język migowy
  • System symboli PCS
  • System Piktogramów PIC
  • Specjalistyczne programy komputerowe

Literatura:
Tetzchner S., Martinsen H. Wprowadzenie do wspomagających i alternatywnych sposobów porozumiewania się. Warszawa: Stowarzyszenie na Rzecz Propagowania Wspomagających Sposobów Porozumiewania się „MÓWIĆ BEZ SŁÓW”

Terapia integracji sensorycznej (SI)

Terapia integracji sensorycznej ma na celu wzmocnienie rozwojowych funkcji dziecka, poprawienie jego uczenia się, sprawienie, aby mogło ono cieszyć się z wykonywanych zadań, ułatwić funkcjonowanie dziecka przez całe życie. Zajęcia wyglądają jak zabawa, ale jest to zabawa „naukowa”, poprzez którą układ nerwowy i mózg uczą się i integrują wrażenia zmysłowe, płynące z całego ciała. Jest to system ćwiczeń mających nauczyć mózg właściwego reagowania na bodźce zewnętrzne. Do prowadzenia zajęć wykorzystuje różnego typu: huśtawki, hamaki, platformy równoważne, duże piłki i wałki, deskorolki, talerze obrotowe itp. Terapia Integracji Sensorycznej skierowana jest do dzieci z nadmierną wrażliwością na bodźce dotykowe, wzrokowe, słuchowe oraz ruch, zbyt małą wrażliwością na stymulację sensoryczną, zbyt wysokim lub niskim poziomem aktywności ruchowej, trudnościami z koncentracją uwagi, impulsywnością, problemami z koordynacją, opóźnieniem rozwoju mowy, rozwoju ruchowego oraz trudnościami w nauce, słabą organizacją zachowania.

Literatura:
Maas V. F. (1998). Uczenie się przez zmysły. Wprowadzenie do teorii integracji sensorycznej. WSiP Warszawa

Elementy terapii behawioralnej

Celem terapii behawioralnej jest:

  • rozwijanie zachowań deficytowych,
  • redukowanie zachowań niepożądanych,
  • generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii.

Zachowaniami deficytowymi nazywamy te, które uważa się za normalne i pożądane u dziecka w pewnym wieku i w pewnych okolicznościach natomiast u dzieci np. z autyzmem występują one rzadko lub nie rozwinęły się wcale. Zadaniem terapeuty wykorzystującego metodę behawioralną jest kształtowanie u dziecka zachowań adaptacyjnych, które rozwiną jego niezależność i umożliwią mu efektywne funkcjonowanie w środowisku. Środkiem do osiągnięcia tego celu jest wybiórcze wzmacnianie coraz bardziej zbliżonych do docelowych form zachowania.

Literatura:
Pisula E., Danielewicz D. (red.) (1995). Wybrane formy terapii i rehabilitacji osób z autyzmem. Oficyna Wydawnicza „Impuls” Kraków.

Elementy muzykoterapii

Różnorodność form aktywności jakimi dysponuje muzyka (śpiew, gra na instrumentach, ruch przy muzyce, tworzenie muzyki, słuchanie muzyki) sprawia, że pełni ona wyjątkową rolę w profilaktyce i terapii. Z wymienionych form aktywności najbliższą psychice dziecka jest  ruch z muzyką. Zajęcia muzyczno-ruchowe są jednym z ważnych elementów mających wpływ na rozwój psychoruchowy dziecka. Muzyka z rytmiką bardzo pomaga w uspołecznianiu dzieci upośledzonych umysłowo, bowiem łagodzi pierwsze, a ułatwia kolejne kontakty z rówieśnikami; niweluje indywidualne, wypływające z upośledzenia i zaburzeń zachowania reakcje, pomaga we współdziałaniu. Wartość zabawy z muzyką polega również na wytwarzaniu pogodnego nastroju, wyzwalaniu radości i uśmiechu oraz na ułatwianiu rozluźnienia mięśni i odprężenia psychicznego. Zajęcia muzyczno-ruchowe uczą dzieci koncentrowania uwagi, reagowania na sygnały muzyczne, twórczego działania oraz budzą wiarę we własne siły, stwarzają możliwość współdziałania i współpracy w grupie.

Elementy arteterapii

Arteterapia w wąskim znaczeniu tego słowa oznacza wykorzystanie technik plastycznych i ich wytworów w terapii zaburzeń rozwojowych. Podczas zajęć wykorzystujemy różnorodne techniki: malowanie palcami, rysowanie świecą, malowanie na podkładzie klejowym, grysikowym, rysunek węglem, pastelami, stemplowanie, collage z wykorzystaniem różnych materiałów, prace wykonane z włóczek, szmatek, kasz i makaronów, zabawy z gliną, masą papierową i wiele innych. Zajęcia rozwijają dziecięcą wyobraźnię, zdolności manualne, ekspresję plastyczną, pomagają uwierzyć we własne siły, wzmagają poczucie własnej wartości, uczą cierpliwości.

Literatura:
Konieczna E. J. (2007). Arteterapia w teorii i praktyce. Oficyna Wydawnicza „Impuls”.

Pedagogika zabawy- KLANZA

Zabawa to forma, która pomaga nam uczyć się wielu treści. Celem zajęć powinna być współpraca w grupie i pokazywanie dobrych stron uczestników. Można wyodrębnić następujące rodzaje zabaw: zabawy ułatwiające wejście w grupę, zabawy rozluźniające, zabawy ułatwiające zrozumienie tematu, gry dydaktyczne, metody wymiany myśli, gry dyskusyjne, metody ułatwiające przekaz informacji zwrotnej, drama, zabawy umożliwiające samoocenę,  zabawy integrujące grupę. Podstawowym celem metody jest rozbudowanie aktywności dziecka niepełnosprawnego, zachęcanie go do działania i przejawiania własnej inicjatywy.

Literatura:
Kędzior-Niczyporuk E. (red.) (2010). O metodzie KLANZY. Teoria i praktyka.Polskie Stowarzyszenie Pedagogów i Animatorów KLANZA Lublin.

Program edukacji matematycznej
„Dziecięca matematyka”

Stworzony przez prof. Edytę Gruszczyk- Kolczyńską program rozwijania kompetencji matematycznych opiera się na realizowaniu 12 kręgów tematycznych (m.in. orientacja przestrzenna, rytmy, liczenie, dodawanie i odejmowanie, myślenie operacyjne, mierzenie długości, klasyfikacja) w kolejności wg stopniowania trudności oraz prawidłowości rozwoju dziecka. Poszczególne ćwiczenia mają na celu wspomaganie rozwoju umysłowego dzieci oraz przygotowania ich do nauki w szkole.

Literatura:
Gruszczyk-Kolczyńska E. , Zielińska E. (2009). Dziecięca matematyka. Książka dla rodziców i nauczycieli. WSiP.
Gruszczyk-Kolczyńska E. , Zielińska E. (2004). Wspomaganie rozwoju umysłowego trzylatków i dzieci starszych wolniej rozwijających się. WSiP.

Symultaniczno- sekwencyjna
metoda nauki czytania

Metoda symultaniczno-sekwencyjna wczesnej nauki czytania jest metodą sylabową, opartą na najnowszych badaniach neuropsychologicznych i na wieloletnich doświadczeniach terapeutycznych i logopedycznych prof. Jagody Cieszyńskiej. Jest skutecznym sposobem nabywania umiejętności czytania ze zrozumieniem. Wykorzystuje wiedzę o sekwencyjnych zdolnościach lewej półkuli mózgowej przy równoczesnym korzystaniu z symultanicznych sposobów przetwarzania bodźców językowych półkuli prawej. Nauka czytania dzieli się na pięć etapów. Każdą kolejną literę wprowadza się według zasady:

  • powtarzanie (za nauczycielem),
  • rozumienie (wskazywanie przeczytanej przez nauczyciela sylaby),
  • nazywanie (samodzielne czytanie).

Literatura:
Cieszyńska J. (2008). Kocham uczyć czytać. Poradnik dla rodziców i nauczycieli. Wydawnictwo Edukacyjne Kraków.

Usprawnianie psychomotoryczne
wg metody N.C. Kepharta

Dzieci, jak twierdzi Kephart, muszą rozwijać się poprzez różnorodne ćwiczenia praktyczne. Szczególnie ważne jest doskonalenie mechanizmu percepcyjno – motorycznego, kojarzenie danych sensorycznych z danymi ruchowymi. Dziecko od najmłodszych lat powinno manipulować rzeczami i własnym ciałem. W tych manipulacjach musi wypróbować wszystkie możliwe reakcje mięśniowe, do których jest zdolne. Wiąże się to z odkrywaniem zakresu swoich możliwości ruchowych. Powinno także wyuczyć się współzależności między odbieranym bodźcem czuciowym, z wykonywaną reakcją ruchową oraz obserwować istniejące między rzeczami związki i mechanizmy ich współzależności (rozbierać rzeczy na części składowe, sprawdzać jak działają, a następnie złożyć je). Zdaniem Kepharta, nie należy rozdzielać dwóch procesów: odbioru wrażeń zmysłowych (doznania percepcyjne) i przekazywania impulsów nerwowych (reakcje ruchowe). Czynności percepcyjne i czynności motoryczne muszą być traktowane jako jedność percepcyjno-motoryczna. Całkowita działalność związana z wykonywanym zadaniem obejmuje cztery procesy: odbiór, integrację, przekazywanie (nadawanie) oraz sprzężenie zwrotne bodźców nerwowych. Jeżeli którykolwiek z tych procesów przebiega nieprawidłowo, dziecko może przeżywać trudności w nauce, dlatego Kephart uważa, że trzeba kształcić zarówno zdolności percepcyjne jak i motoryczne oraz specjalną uwagę poświęcić sprzężeniu zwrotnemu, czyli połączeniu tych procesów.

Literatura:
Kephart N.C. (1970). Dziecko opóźnione w nauce szkolnej. Warszawa
materiały szkoleniowe

NDT- Bobath

Koncepcja NDT (ang. Neurodevelopmental Treatment) jest niejako kontynuacją metody Berty i Karela Bobath. Dwie terapeutki Elizabeth Köng oraz Mary Quinton, kontynuatorki tej idei przystosowały ją do pracy z dziećmi. Proces terapeutyczny według koncepcji NDT – Bobath ma na celu wszechstronne oddziaływanie na dziecko dając mu tym samym możliwość właściwego odbioru, przetworzenia bodźców sensomotorycznym oraz zdobywaniu poszczególnych zdolności funkcjonalnych ujawniających się w aktywności spontanicznej dziecka. Przekłada się to bezpośrednio na uzyskanie samodzielności w życiu dorosłym
w stopniu adekwatnym do zaistniałego uszkodzenie struktur układu nerwowego. W celu ustalenia diagnozy, która ma niejako charakter rozwojowy przeprowadza się obserwację dziecka. Pozwala ona na wychwycenie niepokojących objawów oraz ustalenie głównego problemu dziecka i doboru właściwej terapii. U podstaw usprawniania leży zastosowanie specyficznych technik w celu:

  • przygotowania do ruchu oraz normalizacji napięcia mięśniowego (dostosowania wielkości napięcia do charakteru wykonywanego ruchu)
  • zintegrowania przetrwałych reakcji odruchowych uniemożliwiających dziecku wykonywanie celowych, świadomych ruchów
  • wyzwalania oraz wspomagania ruchów we wzorcach najbardziej zbliżonych
    do prawidłowych dając tym samym możliwość poznawania przez dziecko obszarów oraz zdobywania doświadczeń nie możliwych do osiągnięcia samodzielnie przez dziecko
  • utrwalania wypracowanych efektów terapeutycznych oraz wykorzystanie ich przez dziecko w czynnościach dnia codziennego

Każda forma oddziaływania przekłada się na globalną odpowiedź organizmu. Należy pamiętać, iż rodzic nie pozostaje biernym obserwatorem w dużej mierze od rodziców
i opiekunów oraz ich świadomości i akceptacji problemów dziecka zależy jak będzie przebiegał proces terapii. Po odpowiednim przeszkoleniu rodzica lub opiekuna przez fizjoterapeutę są oni niejako kontynuatorami terapii w warunkach domowych. Poprzez właściwą szeroko rozumianą pielęgnację, ukierunkowaną zabawę mogą oni skutecznie utrwalać efekty uzyskane poprzez terapeutę.

 

Metoda Vaclava Vojty
(metoda odruchowej lokomocji)

Profesor Vaclav Vojta (czeski neurolog dziecięcy), poprzez wieloletnie obserwacje opracował szereg zasad zarówno diagnostycznych jak i terapeutycznych dotyczących dzieci. Doszedł on do wniosku, iż właściwy program rozwojowy jest zakodowany genetycznie a wszelkie zaburzenia powstają na bazie swoistej blokady sekwencji tego programu zwanego ontogenezą. Podstawą właściwej terapii jest skrupulatna diagnostyka poprzedzająca proces terapeutyczny. Część diagnostyczna w metodzie Vojty obejmuje trzy składowe:

  • ocenę spontanicznego zachowania dziecka zarówno pod kątem ilościowym jak
    i jakości obserwowanej motoryki oraz porównania ich ze standardami rozwojowymi.
  • ocenię siedmiu reakcji ułożeniowych ciała w przestrzeni związanych z odpowiedzią organizmu na nagłe zmiany ułożenia ciała.
  • ocenę dynamiki odruchów wczesnoniemowlęcych, które powinny występować oraz wygasać w określonych dla siebie ramach czasowych. Każdy odruch ma za zadanie ułatwienie dziecku osiągnięcie poszczególnych funkcji jednakże gdy przetrwa on ponad swój czas fizjologicznego występowania stanowił będzie swoistą blokadę dalszego rozwoju.

Dokonanie powyższych ocen i interpretacja ich wyników pozwala ustalić diagnozę, określaną jako zaburzenia ośrodkowej koordynacji nerwowej dając tym samym możliwość podjęcia wczesnej interwencji terapeutycznej. Należy pamiętać, że postawienie takiej diagnozy nie musi wiązać się z wystąpieniem mózgowego porażenia dziecięcego, a dzięki wczesnemu wdrożeniu terapii mamy możliwość minimalizowania niekorzystnych deficytów.Terapia prowadzona jest na zasadzie wyzwalania odruchowego obrotu oraz pełzania. Poprzez stymulację odpowiednich stref dochodzi do oddziaływania na receptory organizmu dziecka w szczególności receptory czucia głębokiego(proprioceptywnego). Terapia odbywa się poprzez ułożenie dziecka w ściśle określonej pozycji, która jest wyjściową do dalszych działań terapeutycznych, następnie poprzez bodźcowanie tzw. stref stymulacji oraz przyłożenie właściwego oporu dochodzi do wyzwalania, kodowania i właściwych odpowiedzi organizmu dziecka. Należy pamiętać, iż terapia jest całkowicie bezbolesna dla dziecka ponieważ ból wywołany poprzez nadmierny ucisk zakłóca prawidłowy przebieg stymulacji. Znaczna część terapii odbywa się w warunkach domowych a rodzic lub opiekun po odpowiednim instruktażu staje się swoistym terapeutą dziecka.

Hipoterapia

Rozwój terapeutycznej jazdy konnej bierze swój początek w latach 50. XX wieku, kiedy to Norah Jacques bazując na sukcesach olimpijskich odniesionych przez chorą na polio Liz Hartel, wprowadziła hipoterapię do pracy z dziećmi z dysfunkcjami ruchu. Z czasem pozytywne oddziaływanie konia w terapii zaczęto dostrzegać w odniesieniu do innych schorzeń , zarówno u dzieci jak i dorosłych.
W Polsce hipoterapię zaczęto stosować dopiero pod koniec lat 80. XX wieku.
Hipoterapia jest to ukierunkowane działanie terapeutyczne mające służyć poprawie funkcjonowania człowieka we wszystkich sferach, podczas którego, specjalnie przygotowany koń , stanowi integralną część procesu terapeutycznego, kierowanego przez odpowiednio wykwalifikowany zespół.
Terapia z udziałem konia jest najczęściej formą uzupełniającą i wspomagającą inne metody terapeutyczne.
Polskie Towarzystwo Hipoterapeutyczne wyróżnia następujące obszary oddziaływania hipoterapii:
1. Sfera fizyczna – podnoszenie ogólnej sprawności, normalizacja napięcia mięśniowego; torowanie prawidłowego wzorca chodu; poprawa koordynacyjnych zdolności motorycznych, głównie równowagi i poczucia rytmu; poprawa orientacji w przestrzeni i schemacie własnego ciała; stymulacja i normalizacja czucia głębokiego i powierzchniowego.
2. Strefa emocjonalno-motywacyjna – wzrost motywacji i akceptacji procesu terapeutycznego; zwiększenie poczucia własnej wartości; zmniejszenie zaburzeń emocjonalnych.
3. Strefa poznawcza – stymulacja odbioru wrażeń zmysłowych; poprawa percepcji wzrokowej i słuchowej; stymulacja uwagi, pamięci, myślenia, mowy; nabywanie i rozwijanie nowych umiejętności.
4. Strefa społeczna – aktywizacja psychospołeczna; rozwijanie pozytywnych relacji społecznych.

Nie każdy może uczestniczyć w zajęciach z zakresu hipoterapii. Na przykład dzieci z zespołem Downa wymagają wcześniejszego wykluczenia niestabilności szczytowo – obrotowej, dotyczącej możliwej dysfunkcji dwóch pierwszych kręgów kręgosłupa szyjnego. Ze względu na konkretne przeciwwskazania medyczne, o skierowaniu dziecka na terapię zawsze powinien decydować lekarz.
Ostateczną decyzję o formie zajęć i doborze konkretnego konia do pacjenta podejmuje hipoterapeuta.

Literatura:
www.pthip.org.pl
Strumińska A. (2003). Definicja hipoterapii i zakres działań hipoterapeutycznych (w:) A. Strumińska (red.), Psychopedagogiczne aspekty hipoterapii dzieci i młodzieży

Gliwickie Centrum Edukacyjno- Rehabilitacyjne współpracuje
z Ośrodkiem Hipoterapeutycznym „KAPIRIS” w Paniówkach.

Kynoterapia

Kynoterapia to rodzaj terapii wspierającej prowadzonej przez wykwalifikowanego terapeutę przy udziale odpowiednio wyszkolonego psa.

Pies terapeutyczny to rodzaj psa wyszkolonego kierunkowo pod kątem pracy z osobami w rożnym wieku, z różnymi dysfunkcjami, kierowany za pomocą odpowiednio wydawanych komend. Szkolenie psa terapeutycznego odbywa się w oparciu o dwa poziomy zaawansowania. W pełni wyszkolony pies staje się pomocnikiem psychologa, pedagoga, rehabilitanta, terapeuty.

Zakresy działań kynoterapii:
AAA (Animal Assisted Acitvity)- terapia polegająca na swobodnym kontakcie z psem, najczęściej w formie grupowej w postaci ściśle określonych zabaw z udziałem psa. Ta forma pracy z udziałem psa nie wymaga prowadzenia specjalistycznej dokumentacji. Przewodnik zwierzęcia nie musi posiadać wykształcenia pedagogicznego

AAE (Animal Assisted Education)- forma kynoterapii polegająca na nauczaniu przy udziale psa. Terapeuta prowadzący zobowiązany jest do prowadzenia dokumentacji zgodnej z przyjętą w placówce formą, w oparciu o program edukacyjny z którego korzysta. Od przewodnika wymagane jest wykształcenie pedagogiczne.

AAT (Animal Assisted Therapy) – forma terapii specjalistycznej przy ścisłym udziale fizjoterapeuty bądź lekarza czy innego specjalisty, w zależności od potrzeb pacjenta. Wymaga prowadzenia ścisłej dokumentacji i protokółów z każdych zajęć. Jest to forma pracy indywidualnej ukierunkowanej na osiągnięcie określonych celów.

AACR (Animal Assisted Crisis Response) – rodzaj psychoterapii wspomaganej udziałem psa, szczególnie wykorzystywana w przypadku terapii dzieci po przeżytych traumach oraz w ośrodkach interwencji kryzysowej. Celem tego rodzaju terapii jest redukowanie stresu pourazowego oraz zapewnienie pacjentowi podstawowych potrzeb psychologicznych (poczucia bezpieczeństwa, miłości, bliskości).

Terapeutą prowadzącym zajęcia z zakresu kynoterapii dla podopiecznych
Gliwickiego Centrum Edukacyjno- Rehabilitacyjnego jest
oligofrenopedagog- kynoterapeuta Ewelina Balcar- Zalewska,
której towarzyszy pies asystujący ze specjalizacją kynoterapii Guliver.

 !metody  OLYMPUS DIGITAL CAMERA !metody

Możliwość komentowania jest wyłączona.